Niet elke beperking is zichtbaar

Soms zegt één blik meer dan duizend woorden. Achter een eenvoudig antwoord schuilt soms een verhaal dat niemand ziet. Dit is zo'n verhaal.

Een gewone vraag...

Tot ik antwoord gaf.

Mijn antwoord was eenvoudig en eerlijk.

"Dat kan ik medisch niet."

Wat daarna volgde, was geen discussie. Geen gesprek. Het was een blik die meer zei dan woorden. Een veelzeggende oogrol die me opnieuw deed beseffen hoe snel mensen soms een oordeel vormen over iets wat ze niet kunnen zien.

Wat je niet ziet...

Wie mij ziet, ziet iemand die er op het eerste gezicht misschien gezond uitziet. Maar wat je niet ziet, is dat mijn lichaam elke dag grenzen stelt.

Ik leef met COPD GOLD 2, een blijvende evenwichtsstoornis (neuritis vestibularis) en de gevolgen van een fout genezen voetbreuk. Daardoor zijn lang rechtstaan, langere afstanden stappen of zwaar fysiek werk voor mij geen vanzelfsprekendheid.

Dat zijn geen excuses. Het is mijn dagelijkse realiteit. Elke dag maak ik keuzes op basis van wat mijn lichaam nog aankan. Soms betekent dat dat ik "nee" moet zeggen tegen iets waar ik eigenlijk graag "ja" op zou antwoorden.

Waarom zulke reacties blijven hangen

Misschien beseffen mensen niet hoe hard een blik, een zucht of een opmerking kan binnenkomen.

Voor degene die ze maakt, is het vaak een vluchtig moment. Voor degene die ze ontvangt, blijft het soms nog dagen of zelfs weken nazinderen.

Zulke reacties doen meer dan alleen pijn. Ze zorgen ervoor dat je opnieuw aan jezelf begint te twijfelen. Dat je je afvraagt of mensen denken dat je lui bent, geen zin hebt of je verantwoordelijkheid probeert te ontlopen. Terwijl de werkelijkheid net het tegenovergestelde is.

Ik zou graag meer kunnen doen. Veel liever zelfs. Maar mijn lichaam bepaalt nu eenmaal mee wat nog haalbaar is. Dat is niet altijd gemakkelijk om te aanvaarden. Nog moeilijker wordt het wanneer anderen daar een oordeel over vormen zonder het volledige verhaal te kennen.

Waar mensen zijn, moet gemenst worden

Al jaren gebruik ik de slogan Waar mensen zijn, moet gemenst worden.

Voor mij is dat veel meer dan een mooie uitspraak. Het is een manier van naar mensen kijken.

Gemenst worden betekent voor mij dat we niet vertrekken vanuit een oordeel, maar vanuit oprechte interesse. Dat we niet alleen kijken naar wat iemand niet kan, maar ook naar wat hij of zij wél kan bijdragen.

Niet iedereen kan zware tafels dragen of parasols verslepen. Maar een gemeenschap draait gelukkig om veel meer dan spierkracht alleen. Ze draait om betrokkenheid, ideeën, luisteren, organiseren, ondersteunen en er zijn voor elkaar.

Misschien is de belangrijkste vraag daarom niet:

"Waarom helpt die persoon niet?"

Maar:

"Hoe kan die persoon wél mee het verschil maken?"

Ik geloof dat daar echte menselijkheid begint.

Wat ik hoop dat mensen meenemen

Ik schrijf dit niet om medelijden te vragen.

Ik schrijf dit ook niet om iemand met de vinger te wijzen.

Ik schrijf dit omdat ik hoop dat we allemaal, mezelf inbegrepen, af en toe even stilstaan voordat we een oordeel vormen over iemand anders.

Niet elke beperking is zichtbaar.

Niet elke strijd speelt zich af aan de buitenkant.

Soms is het enige wat iemand nodig heeft geen oordeel, maar een beetje begrip.

Misschien kunnen we elkaar daarom één eenvoudige belofte doen.

Niet dat we altijd alles zullen begrijpen.

Maar wel dat we eerst proberen te luisteren, voordat we oordelen.

Want uiteindelijk is dat voor mij de betekenis van één eenvoudige zin:

Waar mensen zijn, moet gemenst worden